derinliklerdeki sırlar

1940 yılının sonbaharında, Fransa’nın Dordogne bölgesinde, savaşın gölgesi henüz yeryüzünden çekilmemişken, birkaç genç ve bir köpeğin tesadüf gibi görünen ama insanlık hafızası açısından kader niteliği taşıyan adımlarıyla açılan Lascaux Mağarası, aslında bir keşiften çok, unutulmuş bir bilincin yeniden nefes almaya başlamasıydı; çünkü burada bulunan şey yalnızca duvarlara çizilmiş hayvan figürleri değil, insanın kendini ilk kez kalıcı biçimde ifade etme cesaretiydi. Mağaranın iç duvarlarında yer alan boğalar, atlar, geyikler ve soyut işaretler, yaklaşık 17.000 yıl öncesine, Üst Paleolitik Dönem’e tarihlendirilirken, bu resimlerin teknik ustalığı, oran duygusu ve hareket hissi, uzun yıllar boyunca modern insanın zihnini rahatsız eden bir soruyu gündemde tuttu: İlkel olduğu varsayılan bir insan, nasıl bu kadar bilinçli bir estetik ve anlatım gücüne sahip olabilirdi? İşte Lascaux’nun asıl sarsıcı yönü burada başlar; çünkü bu mağara, ilerlemenin düz bir çizgi olmadığını, bilginin zaman za...